Op een opzwepende jaren 80-beat (Jump) trotseer ik hem: De Berg! Nou ja, eigenlijk de heuvel die van het centrum naar mijn huis leidt, maar die bijna dagelijks hyperventilatie en zweetparels veroorzaakt. Terwijl ik de gaten in het wegdek zoveel mogelijk ontwijk (want: lubberende ketting), probeer ik voor ogen te houden dat ik bezig ben geld te besparen: de sportschool kan het deze week wel zonder mijn financiële bijdrage rooien. Met een steeds roder wordend hoofd laat ik een woest trappende mountainbiker achter me. Hahaa!! Wie kan mij nu nog stoppen van een geweldige triomftocht naar de top?!?!
Het stoplicht. Halverwege de berg dwingt een fel rood licht me mijn hand- en terugtraprem te gebruiken. Ik kijk ongeduldig om me heen: geen auto te bekennen. Alleen de mountainbiker die ik zojuist heb ingehaald schaart zich nu achter me. Ik wacht keurig drie minuten tot het licht naar groen springt. Het risico achterhonderd kronen (1 euro = 7 dkr) lichter naar huis te fietsen door het negeren van een rood lampje is me iets te groot (de politie neemt ook hier strategische plaatsen in, denk: boom Wilhelminapark).
Het risico op een boete is niet wat de Deen dwingt tot het zichzelf volledig voor lul zetten op een kruispunt. Dat je in het land der ø's nooit een voetganger een volledig verlaten straat bij rood licht ziet oversteken, is een kwestie van mentaliteit. De Deen is een uiterst fatsoenlijk wezen dat zich graag aan overdreven regeltjes houdt. Het communiceert overigens alleen met de toevallig passerende mede-legolandbewoner als dat strikt noodzakelijk is. Bijvoorbeeld wanneer een Limburgs-Utrechtse studente in haar enthousiasme tijdens het fietsen een stuk stoep meepakt. Dan is de Dansker niet te beroerd om haar fijntjes op de Deense verkeersregels te wijzen en daarbij zijn stem angstaanjagend te verheffen.
Nee, de Denen hebben het niet zo op overmatig trainen van de stembanden. Wanneer je iemand groet op straat is alles wat je terugkrijgt een enigszins geïrriteerde frons. Volgens Deense studiegenoot Mads is het uiterst ongebruikelijk en zelfs een beetje debiel om iemand die je niet kent te groeten. Waarom zou je, is zijn stellingname. Het is niet efficiënt om je energie te verspillen aan een willekeurig persoon waar je geen directe band mee hebt. Bovendien speelt het leven zich hier grotendeels binnenshuis af door de donkerte buiten. Denen zijn daardoor gefocust op hun eigen familie, niet op de buitenstaander. Aldus Mads. Ik heb mijn principes dus maar in de koelkast gezet en staar nu op z'n Deens wezenloos voor me uit bij het stoplicht.
Dan is het even schrikken als iemand vanuit het niets plotseling wél tegen je praat. Zeker wanneer je wacht op het arriveren van de yogadocent in een overvolle, maar doodstille zaal. "Kold, hva?" klinkt het aan mijn rechterzijde. Ik kijk verschrikt op en zie een getint vrouwtje wiebelen en rillen op haar yogamat. Ik glimlach niet-begrijpend. "Your first time here?" Haar Engels verraadt exotische roots. "Yes. Do you come here more often?" vraag ik. "Yes, yes! Very good teacher. Yoga good for body and brain", glimlacht ze. Om ons heen beginnen mensen geïrriteerd om te kijken. Typisch, bedenk ik me even later in de Downward-Facing Dog, de Denen lijken nooit te ontdooien. Zelfs niet tijdens een hartverwarmende yogales.
