De 'gaat heen en schrijft!'-kreet klonk opnieuw uit de kelen van mijn Deense journalistiekdocenten. Dit keer bleek de opdracht nog vager dan bij mijn Estland-project: kies een land en schrijf over iets. Iets...daar sta je dan met je zorgvuldig ontwikkelde journalistieke voelsprieten die eigenlijk alleen op commando blijken te werken wanneer er een duidelijk afgebakend onderwerp gejournalistiekt dient te worden. De paniek sloeg me dan ook om de oren: dit moest mijn 'meesterwerk' worden! De slagroom die vier jaar twijfelen aan mijn eigen journalistieke kunnen moest bedekken, de kers op mijn eens zo idealistische 'breng de misstanden aan het licht!!!'-missie, de pluim op mijn niet geheel passende verslaggeversbolhoed. Dus koos ik iets waarvan ik niet precies wist waarom ik het koos: feminisme in Italië.
een deel van de Taizé-familie die me hartelijk ontving en volstopte met tiramisu ("is this all you can eat? do you want to look like a model or something?")
Minder goed voorbereid dan ik wilde, stapte ik de Italiaanse hitte binnen, waarna een twee weken aanhoudende aaneenschakeling van gastvrijheid, toevalligheden en euforiemomenten volgde. Ik interviewde de meest inspirerende mensen die een onervaren journalist zich kan wensen, sliep anderhalve week in de keuken van twee organics die me overlaadden met verantwoord voedsel en hun complete feministische vriendenkring, bracht met Taizémaatje Luca een geweldige, hyperactieve dag aan het Gardameer door, at zo ongelofelijk veel goddelijke tiramisu (mijn lievelingstoetje!) dat ik dacht mezelf naar de hemel te eten en gebruikte zo vaak het woordje 'really?' bij het aanhoren van weerzinwekkend geweldige ervaringen van geïnterviewden dat mijn verbazing ongeloofwaardig leek (maar echt waar was!!). Het resultaat: prachtige herinneringen.
the organics (alias adoptie-ouders)
En complete paniek over wat te doen met mijn afstudeeropdracht! Een notitieblok vol interessante woorden, maar geen ontdekkingen die wenkbrauwen doen fronsen of adem doen stokken. Ik heb zelfs geen idee meer waarom ik dit onderwerp ook alweer heb gekozen (of heb ik dat nooit gehad?). Dus als Volkskrant-correspondent Bert Lanting (!!!!!!!!!!!!!!!!) bij de mondelinge verdediging van mijn artikelen voorzichtig aan me vraagt waarom ik me op de Italiaanse vrouw heb gestort, zal ik tegen hem zeggen: "nou...ziet u, ik was de vulpenverkoopster van Iris Murdoch!"
