Billig damecykel

(waarschuwing! door de verwerking van meerdere ervaringen, is dit blog langer geworden dan gepland)

Haast kapseizend door het gewicht van mijn backpack loods ik een gigantisch hutkoffer de ICE in, terwijl mijn zojuist aangeschafte lila Vaude rugtas me wordt aangereikt. Als ik zorgvuldig met al mijn bagage een chagrijnig Duits koffiekarmannetje de doorgang heb versperd, draai ik me om naar de deuropening. Daar zie ik acht vertrouwde gezichten met hier en daar een betraande wang. Mijn tranen zijn al opgegaan in de voorafgaande uren en dagen. Ik kan nu alleen nog maar als een heuse Maxima glimlachen en zwaaien naar mijn commissie van uitgeleide, de Duitse scheldtirades van het koffiekarmannetje volledig negerend.

Gelukkig bevinden zich twee huilbaby's aan beide zijdes van coupé, zodat studie- en reisgenoot Emiel genoeg tijd heeft om het gehele repertoire van Jack Jonson te beluisteren (in de hoop van ellende in slaap te vallen) en ik om al jullie superlieve kaartjes en sms'jes voor de zesenvijftigste keer te lezen. 

Moe, maar nog altijd vol enthousiasme kachelen we Århus binnen. Daar word ik direct van mijn wolkje geschopt: in alle lelijkheid van een industrieterrein bevindt zich onze 'dorm', zo'n 20 minuten van het centrum per fiets. Maar die hebben we nog niet. Dus tijgen Emiel, Sarah, Jena, Martin (allen studiegenootjes) en onze regel-Deen Mikkel naar de fietsveiling van de

 plaatselijke politie. Die veilt gestolen, verlaten of eigenaarloze fietsen aan het fietszoekend publiek. Zorgvuldig inspecteren we de rijen met 'cyklen' (inderdaad, Deens en Engels hebben verdacht veel gemeen, alleen hebben de Denen de uitspraak niet helemaal begrepen: 'soekoeln') hebben geïnspecteerd op losse remkabels, lubberende kettingen en vastgeroeste versnellingen (minstens tweederde van de cyklen bezit deze prachtige eigenschappen) en noteren onze voorkeur.

En dan begint de pret. Voor een geïmproviseerde veilingtafel met nukkig ogende veilingmeester, staat een legertje geïnteresseerden. Veilingnummer en notitieblok in de aanslag. Een voor een worden de fietsen en andere tweewiel-achtigen naar voren gereden. Bij gebrek aan goed zicht en verstand van de Deense taal houden Sarah en ik op de gok af en toe ons bordje omhoog, in de hoop dat het nr. 56 lichtgroen met mand en bel is. Ondertussen zijn we verbijsterd over de hoogte van de bedragen waarvoor de fietsen worden geveild. Sarah oppert: "Maybe if we model in front of it. They will give it away for free". Hmm, toch maar niet. Op gegeven moment meen ik mijn paarse voorkeursfiets te herkennen en steek vol overgave nummer 83 de lucht in. De veilingmeester dist als een malle Deense getallen op en kijkt verdacht veel in mijn richting. Als ik 'sekshundrede' hoor, weet ik niet hoe snel mijn bordje naar beneden moet. Tot mijn grote schrik wijzen het hamertje en de ogen van de veilingmeester in mijn richting. Ik heb een fiets 'gewonnen'. Hoera.

Bij het afrekenen wordt er ook nog doodleuk een 'fee' bij mijn bod opgeteld. In totaal 750 Dkr (7 kronen = 1,30 euro) betaalde ik voor iets waar ik in Nederland nog geen 20 euro voor zou neertellen. De fiets blijkt afgesloten met een slot waarvan de sleutel weg is. Maar ook daar is aan gedacht. Buiten staat een langharig, mager mannetje te wachten met zijn cirkelzaag. Hij wil het slot best even voor je openen. Niet gratis natuurlijk. Nog wat lucht in de banden, wat gemep op het zadel (schroef ontbreekt) en you're ready for take-off!

Naar de plaatselijke fitness bijvoorbeeld. Om je na een zware fietstocht van 20 minuten (want geen versnelling en bergop) op een apocalyptische spinningfiets te nestelen. Een rond, blond en gebronsd vrouwke roept voortdurend aanwijzingen die ik niet versta maar wel begrijp. Hahaaa! Toch niet voor niets al die uren in de kelder van de Utrechtse fitnessfactory doorgebracht. "Nog een minuut sprinten", meen ik te herkennen. Na vier minuten ben ik me nog steeds uit de naad aan het trappen. Als ik, met mijn gedachten op de Utrechtse heuvelrug, daarna ook de aanwijzing mis te gaan zitten en als enige met mijn billen boven het zadel hups, valt het toch wel op dat ik het Dansk niet meester ben. Blozend daal ik af naar hetzelfde niveau als de rest van de spinners. Wat zou Maxima doen op zo'n moment?

Vluchten naar dit adres:

Skjoldhøj kollegiet

Spobjergvej 62, 1.1. 4+5

8220 Brabrand

Danmark