Estland en de monniken

Ik vond het al zo verdacht: we waren al ruim een half uur aan het afdalen en nog altijd in de wolken. Toen ik een zacht 'kadoef' hoorde en voelde, realiseerde ik me dat het vliegtuig stiekem geland was en de wolken geruisloos waren overgegaan in ladingen sneeuw. Juist: van de Deense lente was ik in de Estse winter beland. 

Gaat heen en schrijft, was de boodschap van de Dansk Journalisthøjskolen. Ok, het was iets specifieker: doe verslag van de situatie in Oost-Europa 20 jaar na de val van de muur. Dus toog ik afgelopen zondag per vlieger naar Tallinn, de hoofdstad van Estland. Om aldaar te schrijven over de populariteit van spiritualiteit in het minst religieuze land van Europa. In eerste instantie zou ik in het gezelschap verkeren van Mads, een Deen uit mijn groep. Maar hij bedacht een dag nadat ik mijn ticket geboekt had dat hij de situatie in Oost-Europa toch beter vanuit Berlijn kon verslaan. Tja..

Tallinn begroette me met kou en sneeuw, maar ook met een aangenaam warm hostel waar ik na een uur al direct gezelschap kreeg van de hyper-actieve, flink bereisde en viertalig welbespraakte Spanjaard Samuel. Hij nodigde me uit om de volgende avond te gaan schaatsen, iets waar ik me liever niet aan waag (mijn laatste paar schaatsen hadden geloof ik maat 30...). 

Omdat ik me als Hollander natuurlijk schaatstechnisch niet laat overtreffen door een Spanjaard, stond ik de volgende dag toch op het ijs met knaloranje ijshockeyschaatsen onder mijn voeten. Rintje Ritsma eat your heart out!

Ik vergat haast hoe druk ik het had met Hotmail-klikken en voor gesloten kerkdeuren staan. Maar mijn studiegenoten wezen mij fijntjes op mijn plicht via facebook-berichten vanuit hun standplaats waarin ze klagen over het enorme aantal interviews met hooggeplaatste 'locals' en de hyperenthousiaste bronnen. Lees: kijk mij eens ontiegelijk goed bezig zijn in Praag, Belgrado, Lutjebroek. 

Hier in Tallinn (zie foto) liep mijn agenda nou niet bepaald over van lunchafspraken met interessante Esten. De Baltische Boeddhisten leken in een diepe meditatieve trans te zijn geraakt, waar ik ze zelfs met bruut mail- en belgeweld niet uit kreeg. De afgelopen week bracht ik dus vooral Hotmail-klikkend en in lichte paniek door. En had ik alle tijd om te luisteren naar een in Rusland woonachtige Amerikaanse opa die me vertelde dat Anne Frank opgezette kaart is (want haar dagboek is met balpen geschreven) en dat Beatrix onderdeel is van een samenzweerderig clubje dat bezig is de wereldbevolking uit te roeien met aspartaam en magnetrons.

Maar inmiddels heb ik er een paar weten te strikken, die zwevers. Dus ga ik vanmiddag naar het soort Taizé-achtige spirituele centrum Lilleoru (zie website), even buiten Tallinn. Morgen zal ik een meditatieles bijwonen en een Reiki-master op me los laten. Woensdag lunch ik met zandmandala creërende en dansende Tibetaanse monniken en donderdag bezoek ik een Katholiek klooster. Een druk schema? Ben je gek. Oehmmm....